باز هم جنایت اعدام جمعی، بامداد روز چهارشنبه 14اسفند 10قربانی در كرمانشاه بهطور جمعی بهدار آویخته شدند. نیاز آخوندها بهاعدام جمعی هر روز بیشتر میشود و دیگر نمیتوانند از آن كوتاه بیایند، فاصله میان اعدامهای جمعی هم باید كوتاه و كوتاهتر شود، با این همه اعتراضها نهتنها خاموش نمیشوند، بلكه گسترش مییابند و در فضای درخشش پایداری و كارزارهای پیروزمند مقاومت ایران بر كابوس دیكتاتوری ولایت فقیه میافزاید. اعدام جمعی قبلی روز 5اسفند، یعنی كمتر از 10روز پیش در زندان اوین با اجرای یك نمایش رعب و مرگ صورت گرفت، 10نفر به میدان اعدام برده شدند تا 7نفر شاهد جان دادن 3قربانی باشند، سپس به بند باز گردند تا رعب و وحشت را بهمیان سایرین و از آن جا به خانوادهها و جامعه منتقل كنند. 3روز پیشتر از آن نیز نمایش انتقال 16زندانی از گوهر دشت براى اعدام انجام شد، هدف ایجاد رعب بود. روز 3اسفند دبیرخانه شورای ملی ایران با صدور اطلاعیهیی درباره انتقال16زندانی از زندان گوهردشت به زندان اوین براى اعدام جمعی عموم سازمانها ومراجع بینالمللى را به محكوم كردن این مجازاتهای وحشیانه و تلاش براى توقف آنها فراخواند. اعدامهای جمعی در بهمن ماه نیز جریان داشت كه با انواع نمایشهای دلهره و مرگ همراه بود. از جمله روز چهارشنبه 2بهمن خبرگزاری حكومتی فارس نمونهیی از نگارش قساوتآمیز براى ایجاد رعب را اینگونه به نمایش گذاشت: «صبح امروز پیش از طلوع خورشید 10 متهم مرد در زندان اوین با طناب آبی رنگ در دفتر زندگی‌شان جمله پایان نوشته شد. اما علی پنج‌گنج تنها محكوم بود كه از بین 11محكوم جان سالم به در برد و تا یك ماه دیگر اجرای حكم قصاص وی به تعویق افتاد. وی صحنه قصاص هم‌زندانی‌‌های خود را دید و سپس به بند خود منتقل شد». شمار كل اعدام شدگان در طول بهمنماه بهبیش از 60نفر رسید. اما در همان ماه مردم بپاخاسته میهنمان با بیش از 460فقره اعتصاب، تحصن و تجمع در برابر قساوت آخوندها ایستادند و در موردهاى متعددی با مأموران سركوبگر درگیر شدند و این نمودی از بنبست سركوب است، وجهی از بنبستهای ناشی از بحرانهای لاعلاج كه دیكتاتوری ولایت فقیه در آن گرفتار است. پیام رئیسجمهور برگزیده مقاومت ایران پس از یكی از همین اعدامهای جمعی این واقعیت را بهروشنی بیان میكند: «موج اعدامهای جمعی وكشتار جنایتكارانه زندانیان واكنش فاشیسم مذهبی حاكم بر ایران در قبال نارضایتی و اعتراضهاى فزاینده مردم بجان آمده و تظاهرات دانشجویان و جوانان ایران است. آخوندهای حاكم بدون اعدام و شكنجه و سركوب و كشتار، حتی یك روز نمیتوانند به حكومت ادامه دهند». بنبست سركوب البته در رفتار و گفتار آخوندها و كارگزارانشان نیز كاملاًًً آشكار است. از جمله این كه در وحشت از خشم مردم، مجبور شدهاند طرح سركوبگرانه موسوم به «امنیت اجتماعی» را دستگاه سركوب در دوسال اخیر بر آن سوار بوده، بارها مورد تردید قرار دهند. از جمله پاسدار احمدینژاد چند بار از آن تبری جسته و آن را به گردن نیروی انتظامی یا نهادهای دیگر انداخته است و سرانجام سركرده انتظامی مجبور شده رسماًًًً بازنگری در آن را اعلام كند و بگوید: «ستاد بازنگری طرح امنیت اجتماعی تشکیل شده زیرا بسیاری از مشکلاتی که بین پلیس و مردم بهوجود می‌‏آید بر اساس فشارهای کاری است و ما قصد داریم از رودررویی پلیس با مردم بکاهیم». اعلام بازنگری در حالی است كه دو روز بعد مجبور است با اعدام جمعی 10قربانی همچنان فتیله قساوت را بالاتر بكشد، تا بتواند از طلسم اختناق حراست كند. رژیم آخوندی در همین بنبست كه نمودی از بنبستهای دیكتاتوری ولایت فقیه است، بهدست مردم و مقاومت ایران به گور تاریخی خود سپرده خواهد شد.