خانم ميتران، در ديدار با خانم رجوى اعدام تظاهر كنندگان در ايران را محكوم كرد و خواستار آزادى بلادرنگ دستگيرشدگان قيام شد

بيانيه مشترك بنياد فرانسه ـ آزادى و شوراى ملى مقاومت ايران

خانم دانيل ميتران، رئيس بنياد فرانسه ـ آزادى، با خانم مريم رجوى، رئيسجمهور برگزيده شوراى ملى مقاومت ايران، روز سهشنبه دوم فوريه، در اورسور اواز، ديدار و گفتگو كرد.
شمارى از شخصيتهاى برجسته اپوزيسيون، فعالان مقاومت و پناهندگان ايرانى در مقر شوراى ملى مقاومت، از خانم ميتران استقبال كردند.

خانم ميتران در اين ديدار گفت: «من به اين جا آمدهام تا حمايتم را از قيام مردم ايران و همبستگىام را باخانوادههاى اعدامشدگان و زندانيان سياسى به خانم رجوى ابراز كنم.
براى من و براى جامعه بينالمللى امروز غيرقابل تحمل است كه رژيم ايران، زندانيان را به صرف ارتباط با سازمان مجاهدين خلق ايران و هوادارى از اين سازمان، يا سفر به كمپ اشرف، تحت عنوان محارب، محاكمه و اعدام مىكند».

خانم ميتران تأكيد كرد: مردم ايران، بهويژه زنان و جوانان، بهطور مشروع داراى اين حق و وظيفه هستند كه براى استقرار يك رژيم دموكراتيك كه به حقوقبشر احترام بگذارد دست به تظاهرات بزنند.
خانم ميتران گفت پس از گذشت 7سال از يورش خشونتبار و نمايشى 1300 پليس به همين خانه در 17ژوئن، هيچ ترديدى باقى نمانده است كه تنها گناه مريم رجوى و ديگر ساكنان اين خانه، مقاومت در مقابل فاشيسم دينى بوده است، همان كارى كه ما در مقاومت فرانسه عليه نازيسم مىكرديم.

موضع دولت وقت فرانسه در آن زمان، همچنان بهعنوان يك اهانت نسبت به مردم ايران تلقى مىشود. بايد به اين رفتار خاتمه داده شود و به ايران فردا نگريسته شود كه امروز، بهخصوص به همت زنان، در حال ساخته شدن است.

خانم ميتران درباره ساكنان اشرف، گفت سازمان مللمتحد مىبايست حفاظت آنها را برعهده بگيرد،
نيروهاى آمريكايى بايد از جابهجايى اجبارى و اعمال خشونت عليه آنها جلوگيرى كنند.
و دولت عراق بايد حقوق آنها را بهعنوان افراد حفاظت شده تحت كنوانسيون چهارم ژنو و در چارچوب قطعنامه آوريل 2009 پارلمان اروپا بهرسميت بشناسد.

خانم رجوى ضمن قدرخوانى از مواضع خانم ميتران كه طى سه دهه همواره در كنار مردم و مقاومت ايران قرار داشته است، گفت نام خانم ميتران در تاريخ ملت ايران براى هميشه مىماند. خانم ميتران كه خود در مقاومت فرانسه حضور داشته و هرگز دست از مقاومت نكشيده است، براى عموم مردم ايران به‌ويژه زنان جوان ايرانى در قيام، الگويى در مبارزه عليه هرگونه بىعدالتى است.

خانم رجوى گفت بايستى همه مدافعان صديق حقوقبشر را فراخواند تا تلاش كنند هر چه سريعتر دولتهايشان و جامعه بينالمللى، به‌ويژه دبيركل ملل متحد، شوراى امنيت، كميسر عالى حقوقبشر و ديگر ارگانهاى ذيربط بينالمللى، براى ممانعت از كشتار زندانيان سياسى و دستگيرشدگان قيام ايران، دست به اقدام مؤثر و عملى بزنند.


نامه خانم دانيل ميتران به باراك اوباما، رئيسجمهورآمريكا، در دفاع از مجاهدان اشرف

در ديدار خانم ميتران، بانوى اول فرانسه در دوران رياستجمهورى فرانسوا ميتران، با خانم مريم رجوى، رئيسجمهور برگزيده مقاومت ايران، خانم ميتران، نسخهيى از كتاب خود به نام «كلمه به كلمه» را به خانم رجوى اهدا كرد.
در اين كتاب، نامهيى كه دانيل ميتران يكسال پيش، در اسفندسال1387، در اولين هفتههاى رياستجمهورى باراك اوباما، در دفاع از مجاهدان اشرف براى رئيسجمهور ايالات متحده نوشته، درج شده است.
در آن زمان، حفاظت ساكنان اشرف بهتازگى به نيروهاى عراقى منتقل شده بود.

-نامه خانم دانيل ميتران به باراك اوباما در دفاع از مجاهدان اشرف:

نامه خانم دانيل ميتران به رئيسجمهور آمريكا
آقاى رئيسجمهور ايالات متحده باراك اوباما
كاخ سفيد
واشينگتن

آقاى رئيسجمهور،
همانند شما، من هم از آن جمله زنان و مردانى هستم كه به تقدير باور دارند.
تقديرى كه مرا در دوران بيرحم مقاومت دربرابر نازيسم، بر سر راه فرانسوا ميتران قرار داد و به من سالهاى لازم را داد تا رسيدن شما به قدرت را ببينم.
هم‌چون فرانسوا ميتران، ما، شما و من انساندوستانى هستيم كه هر كدام در جايگاه خود، براى ايجاد «دنيايى ديگر كه امكانپذير است» كار مىكنيم. البته، ما در ورود به اين سازندگى تفاوتهايى در ادراك و در تحليلمان داريم، ولى در اين اعتقاد با هم شريك هستيم كه اين دنياى ديگر، كه توسط انسان و براى انسان ساخته مىشود، بدون مشاركت كشور بزرگ شما و نيروى اعتقاد شما، نمىتواند تحقق يابد.

بشريت از تعداد بيشمارى گروهها، جوامع، خلقها و ملتهاى كم و بيش قدرتمند تشكيل شده كه، ضعيف يا قوى، ساكت يا شنيده شده، همگى براى حفظ هماهنگى دنيا، جاى خود و نقش خود را دارند. در برابر رهبرانى كه گاهى بد الهام گرفتهاند، اغلب نيت سوء دارند، اين مردمان بايستى بتوانند مخالفت خودشان را ابراز كنند و خود را به‌مثابه ضد حاكميت متشكل كنند، تا بتوانند مقاومت كنند و تعادلى را نگهدارند كه براى نجاتشان اجتناب ناپذير است. اين همان كارى است كه مقاومت فرانسه انجام داد با امكانات كم و با شجاعت بسيار تا آنكه متفقين در تصميم نهايى پيروز شدند، از نرماندى تا برلين.

امروز من مىخواهم از اپوزيسيون ديگرى با شما صحبت كنم كه فرانسه از سالهاى دهه 80 در خاك خود پذيرفته است و به آن اجازه داده تا زندگى و ابراز نظر خود را داشته باشد، بدون اينكه از تعهد آن جانبدارى كرده باشد. منظور مخالفان رژيم ايران هستند كه تحت نام «مجاهدين خلق» شناخته شدهاند.

اين جنبش كه بهمدت طولانى در ليست سازمانهاى تروريستى ثبت شده بود، اعتبار بينالمللى خود را بهخاطر تصميم اخير شوراى اتحاديه اروپا (26ژانويه 2009) كه مىبايستى دولت آمريكا نيز به آن بپيوندد، بازيافت.

من به‌طور خاص نگران وضعيت ساكنان كمپ اشرف در عراق هستم كه در آن‌جا پناهندگان ايرانى گردهم آمدهاند، كه مخالفان رژيم تهران هستند. اين پناهندگان مورد تهديد بسته شدن قريبالوقوع اين كمپ قرار دارند. اين براى آنها بمعنى خارج شدن از عراق است كه از بيش از 20سال پيش در آن پناهنده هستند.

در حال حاضر، دولت عراق كنترل كمپ را به ارتش خود سپرده است. من مىخواهم توجه شما را به سرنوشت 3500نفر، از جمله پدر و مادر اغلب مسن، كودك و نوجوان، بعضاً متولد شده يا تحصيلكرده در كمپ، فرابخوانم كه همگى، بدون حفاظت، در معرض يك بازگشت خشونت‌آميز به ايران و انتقامجوييهاى سياسى هستند.

من مىدانم و مىفهمم كه دولت ايران براى دولت آمريكا تبديل به يك مخاطب غيرقابل اجتناب بهخاطر مذاكرات صلح غيرقابل اجتناب، شده باشد. اين را هم مىدانم كه تقبيح مخالفان خارجى رژيم تهران، از جمله ساكنان اشرف، بخشى از شروطى است كه بهعنوان «وجه المصالحه» به شما تحميل شده است.
ولى آيا، باز هم اين بار، سرنوشت زنان و مردان و فرزندان بيگناه مىبايستى در قيمتى به حساب آيد كه بايد پرداخت تا صلح براى زنان و مردان و فرزندان ديگرى در جهان تضمين گردد؟
من اين نامه را در فرداى فوروم اجتماعى جهانى بلم در برزيل، كه در آن شركت داشتم، براى شما مىنويسم. آن ديدارى بود بسيار غنى از آموزشها كه در آن جوانان بسيارى آمده بودند تا جسته و گريخته اميدهايى را بازيابند و تفكر مشترك ما در مورد جايگاه انسان در جامعه و حفاظت از موجود زنده، را تغذيه كنند.

ما در جهانى خطرناكبهسر مىبريم كه در آن انسان بايستى بار ديگر جايگاه خود را بهعنوان موجود زنده تعريف نمايد و شايد حتى سرنوشت خود را. انتخاب شما، به اين آگاه شدن و اين جستجوى معنا كمك مىرساند. وظيفهى شما فوقالعاده دشوار خواهد بود ولى شما از حمايت همه مردان و زنان داراى حسننيت برخوردار خواهيد بود… من از آنان هستم.
خواهشمندم، آقاى رئيسجمهور، ابراز بهترين احساسات مرا باور داريد.

دانيل ميتران پاريس، 10مارس 2009